süt

yasemin kokusuna rağmen
balkonumda oturmak iyi gelmiyor ruhuma
bir mevsim önceki ıhlamuru hatırlıyorum
ve her park eden arabaya heyecanla bakıyorum.
çünkü seni bekliyorum bu sandalyede
boş sokağa boş bakıyor dolu gözlerim
boş sigaralarımı seninle dolduruyorum
ilk kez belki de
karanlıkta bu kadar güzel yazıyorum
yasaklar koyuyorum kendime
acımasızca eziyorum sonra hepsini
insan ne kadar uzağa da baksa
arkasına dönmeden yapamıyor
öyle ki, tekrar aynı mevsime yaklaşmak
bazen geçmişe dönmek gibi oluyor.
önceki gün açtığın birayı
bugün içmeye çalışmak o his
sanırım bundan farklı bir his değil
o sarhoşluğu hissetmek yeniden
o serinliği ve acı tadı hissetmek
bu yüzden çikolatalı sütümü şerefine kaldırıyorum
en uzun cümlelerimi is yine sana kuruyorum.
                                                                                           29.09.13

katil

bir çok cinayet ve pek çok da intihara şahit olduğumu söyleyebilirim. milyon tane duygunun, yüz bin farklı son nefesini, damlasını; hepsinin vedasını gördüm.
ama her sonu ölümün getirmediği gibi, her ölümün de sonu getirmediğine inancım oldu hep. yaşamın kaynağı ölümdür çünkü, hayat her dakika ölüme hazırlar her şeyi, yine de kimse hazır değildir. belki de katiller cezalandırılmamalıdır, onlar sadece doğal süreci hızlandırıp doğaya katkıda bulunan varlıklardır. sonuçta hepimiz birer katiliz. içimizdekileri öldürüyoruz her gün, yaşadıkça da kendimizi. her ölüm biyolojik değildir. ama ölen duygular da kendi doğamızın dengesini korur, zenginleştirir belki de. zihnimde ölülerden oluşmuş koca bir yumak var. bir de tükenmez kalem kokusu.
                                                                                                08.03.14

kuşların balkonları

günün en soğuk anının dondurucu nefesini çekmek gibi, hissiz insanların bencil gözleri. çözülmez düğümler atmışlar şafak vaktine hayatlarının. küçük bir kuruyemişçide kavrulan vefalı kahve çekirdeklerinin kokusundan bihaber, rutubet kokan karanlık bodrum katlarında çürümeye bıraktıkları ruhları vardır. akşamüstü güneşini hiç tatmamış olsalar gerek ki, çocuk cıvıltılarından hep korkmuşlardır. allahın'ın hiç bir gününde, hiç bir kulunu, vadesi dolmak üzere olan kahvelerinden yeni bir yudum almak için, sokağın bir parçasını zar zor görebilen çiçek dolusu balkonlarında beklememişlerdir. çünkü hiç terk edilmemiş evlerin balkonları yoktur.